به نام آفریننده ی هبوط

طبیعت مرگ ،

                   زندگی

                         و دوباره گناه .

گندم ، جو ، وسوسه شیطان یا الهام خداوندی  و هر چه بود گذشت

                                                                                          و هبوط آغاز شد

آغاز دوری از سرزمین طلایی ،

                                   آغاز رنج اما با عشق

                                                               و سرآغاز توبه

و حوا میوه ی ممنوعه را دید و عشق چشیدن در دل او زبانه کشید آدم این معشوق پرست - پر هوس- با چشمانی پر از اشک شوق اولین بنای گناه را کاشت آنگاه که فرشته ی گناه او را با نام معشوق فریفت.

و هبوط - دوری از خواستگاه  دل آدمی -

با عشق به معشوق

با فریب شیطان

اشتباه آدم

 و تمنای حوا

آغاز شد

آری ، هبوط آنجا که آدم و حوا - پیامبران توبه

                                                           از گناه الهامی - سر از جهنمی سوزان

                       و آتش حسرت - جدایی از سرزمین سبز

و زمین به کفاره ی کدامین گناه  خویش ، پناهگاه این سرگشته شد؟

آری به کدامین گناه زمین ؟

 زمین باید این بار امانت را بر دوش کشد؟

گناه زمین چیست ؟ جز سرشت آدمی - چون سرشت آدم را از عصاره ی زمین گرفته اند و اشک ابر

آری گناه زمین شرکت داشتن در سرشت آدمی است و چه گناهی بالا تر از این ،

 راستی

سرانجام هبوط ...

هابیل و قابیل

نیایش و ستایش

آری ، آدم آموخت که ....

و    هبوط یعنی تلاشی دوباره برای رسیدن به و دستیابی

هبوط یعنی  رسیدن به پاداش بزرگ

و خدا می خواند

"تو را من چشم در راهم "

 در عبور از جاده ها ی سنگلاخ و بارانی

 و دستانم  بر اندام نحیفت چتر خواهد بود .

زمستان سرد و یخبندان

و دستانی که در آغوش سینه خوب خوابیده

بر لبان مهربان یار

سلامی ، خشکیده

پس به امید دوباره دیدنت

                                        آری

                                                   سلامی گرم تقدیمت